osiemdziesiąt trzy

znowu długo mnie nie było. ale do tego to już się można przyzwyczaić. jest wrzesień, szkolna jesienna monotonia. tak bardzo chciałabym wrócić do beztroskiej końcówki czerwca, słonecznego lipca i sierpnia.. wakacje bardzo nas do siebie zbliżyły. wcześniej nie sądziłam, że będę widywać Twoją uśmiechniętą twarz kilka razy dziennie. przyzwyczaiłam się do codziennych śniadań w papierze w motylki, misiów lubisiów do porannej kawy, plażowania na pożyczonym kocu, kombinowania na potęgę w każdej trudnej sytuacji, skakania na trampolinie, biegania w letnim deszczu, jedzenia coraz to lepszych wynalazków, aż w końcu Twojej obecności gdy się budzę i zasypiam... przyzwyczaiłam się do Ciebie, na tyle, że dziwnie mi się teraz funkcjonuje, ciężko jest mi się przestawić. na widywanie raz na tydzień.. jest mi cholernie dziwnie. pusto i tęskno, ot co. moje uczucia są stabilne, dokładnie od listopada roku ubiegłego. jesteś moją stabilizacją, lepszym jutrem.