siedemdziesiąt cztery

mam dziś przed oczami cały ten rok. wszystkie momenty, te ważne i ważniejsze, a nawet mniej ważne, i te, o których miałam zamiar zapomnieć. każda chwila miała jakieś znaczenie. niektóre tak bolały, że wolałabym ich w ogóle nie doświadczyć. jednak ból jest najlepszym nauczycielem. każdy uczy się na błędach, czyż nie?
mam zamiar być jeszcze lepszą sobą. chciałabym dać z siebie więcej niż sto procent.
jestem naprawdę szczęśliwa, mam wspaniałych przyjaciół, wyrozumiałych rodziców i wredną, ale najukochańszą młodszą siostrę. i spotkałam osobę, która jest mi bardzo bliska. czuję, że dorosłam w jakimś stopniu. i to uczucie jest prawdziwe. życzę sobie wytrwałości w postanowieniach noworocznych. chcę wejść w ten rok z uśmiechem na ustach. wypijmy za błędy ;-)

siedemdziesiąt trzy

muszę się w końcu obudzić. trzeba zebrać się w sobie. i nawet głośna muzyka mi w tym nie pomaga. zauważyłam, że mam straszne braki tutaj. wiem jedno, zmieniło się diametralnie moje rozumowanie, szczególnie tych ważnych pojęć. stabilnie, ale jednak coś nie tak. jak zwykle szukam dziury w całym. dlaczego? nie wiem. jestem osobą, dla której nawet doskonałość jest niedoskonała. wszystko tu wygląda inaczej, patrząc w przeszłość zapisaną tutaj, ciężko jest mi samą siebie z tamtego czasu zrozumieć. już dawno nie zastanawiałam się tak bardzo nad swoimi myślami. wszystko jest warte poświęceń, tylko najpierw trzeba znaleźć priorytety. moje będą bardziej duchowe, niż materialne. muszę traktować, to co jest dla mnie ważne, należycie, tak jak się tego wymaga. tak, muszę przestać zastanawiać się, bo popadnę w depresję, na którą nie ma tutaj miejsca.

siedemdziesiąt dwa

 

" To ona dała mi otuchy posmak,
I uwierzyłem że jest sens iść tą drogą.
Była jak cud, który pomógł mi powstać.
Może idę na zgubę, lecz już mam iść dla kogo.
Takiej fabuły nie powstydziłby się Tołstoj
Gdy emocje układają się na krzyż
I kocham ją, chociaż to uczuć wojsko
A prawdziwy romans przy tym to kaprys "